Ήτανε κάποτε ένας άρχοντας, Δυμύτη τον λέγανε, που διαφέντευε τον τόπο του για πολλά χρόνια, χωρίς όμως να καταφέρει να κάνει τίποτα για να τον ωφελήσει. Αντίθετα μάλιστα αντί για καλό, έκανε κακό στον τόπο του, αφού αντί να φτιάχνει, κατέστρεφε! Αντί να δημιουργεί, ως όφειλε, αυτός καταργούσε! Το περίεργο είναι ότι μετά από όλα αυτά, αυτός αναρωτιόταν, γιατί του συμβαίνουν όλα αυτά!
Έτσι ένα βράδυ που κοιμήθηκε, είδε στον ύπνο του το Θεό που του είπε ότι αφού διαθέτει το μυαλό, για να βάλει μυαλό και να αντιληφθεί τα λάθη του, αποφάσισε να τον τιμωρήσει και για το λόγο αυτό τον διέταξε να θυσιάσει τον άνθρωπο που έκανε τα πάντα ώστε να γίνει αυτός άρχοντας, που τον είχε δεξί του χέρι και που του ανέθετε τα πάντα, από οργανώσεις, μέχρι φωτογραφίες και τον λέγανε Άχαστο!…
Τι να κάνει λοιπόν ο άρχοντας, έπρεπε να ακολουθήσει τις εντολές του Θεού, αλλά από την άλλη στεναχωριόταν να θυσιάσει τον άνθρωπό του, αφού φοβόταν να μη πάει και χάσει τον Άχαστο, κι έτσι αποφάσισε να τον πιάσει να του τα πει όλα και συμφώνησαν να κάνουν στα ψέματα ότι θα τον θυσιάσει. Εσύ Άχαστε, του είπε ο άρχοντας, θα εμφανιστείς θαρραλέος και ατρόμητος και θα πεις: Εισηγούμαι την κατάργηση της θέσης μου!
Κι εγώ πάλι θα πω ότι τα κάνω όλα αυτά για το καλό του τόπου μου! Ο Θεός όμως που ούτε ο Θεός τα θέλει τέτοια πράγματα, την στιγμή που ήτανε και καλά έτοιμος ο άρχοντας να κάνει τη θυσία, έστειλε ένα άγγελο και του είπε: Άσε καλύτερα Δυμύτη μη θυσιάσεις τον Άχαστο, καλύτερα θυσίασε στη θέση του αυτόν τον αετό που σου στέλνει ο Θεός! Όπερ και εγένετο, κι έτσι ο Δυμύτης και ο Άχαστος ζήσανε καλά, κι εμείς χειρότερα!!!
