Ήταν κάποτε ένας μεγαλοτσοπάνος με μεγάλο βίος και πολλά πρόβατα που διαφέντευε εκτός από το κοπάδι του και τον τόπο του. Αυτός όμως αντί να προστατεύει τα πρόβατα και τον τόπο του, το μόνο που τον ενδιέφερε -πονηρός ο βλάχος- ήταν το πώς θα αβγατίζει συνέχεια το βίος του. Έτσι έκανε ότι μπορούσε για να κερδίζει παραπάνω χρήματα και παράλληλα να κερδίζει την ανοχή των προβάτων του, αφού στο κάτω-κάτω, πρόβατα είναι, ανέχονται τα πάντα!…
Και στην σπάνια περίπτωση που βρισκόταν κανένα απολωλός πρόβατο και φώναζε για τις ενέργειες του τσοπάνου που ήταν αντίθετες με τον ρόλο του, δηλαδή την προστασία του τόπου και του κοπαδιού, όπως να κόβει δέντρα ή να τα σφάζει για να κάνει χορούς σε χώρους δημόσιους, τότε ο τσοπάνος έκανε την παλαβή, χωρίς μεγάλη προσπάθεια, γιατί ήξερε ότι η πλειοψηφία των προβάτων του, τον εμπιστευόταν και όπως είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, θα το έκανε μία ακόμα!…
Και αυτό συνεχιζόταν για χρόνια πολλά μέχρι που κατάντησε να αποτελεί παράδοση… Η παράδοση που θέλει τα πρόβατα να τα κατευθύνει, αφού αυτός τα ταΐζει, ο τσοπάνος! Και όταν εκείνος κρίνει σωστό μπορεί, χωρίς να πάρει κανενός την άδεια, να φάει όποιο ήθελε ή να καταπατήσει όποιο χώρο ήθελε και γενικά να κάνει ότι γουστάρει! Κι έτσι τα πρόβατα παρέμειναν παραδομένα στον τσοπάνη, λόγω παράδοσης και έτσι ο τσοπάνος παρέμενε παραδοσιακά τσοπάνος και τα πρόβατα, πρόβατα!..
